Tja, ik krijg steeds vaker de vraag of ik al weet wat voor kleurtjes het worden.....Van Boann denk ik zeker te weten dat ze seal-point wordt. Maar die andere drie....Ze zijn een beetje rozig doorschijnend en dat zat er de vorige keer bij het A nestje niet bij. Met foto's nemen lichten de oogjes en oograndjes rood op (net als bij Selene) dus ik zou bijna zeggen dat het drie chocs zijn. Bijna...ik houd nog steeds een slag om de arm, de vorige keer zaten we er ook behoorlijk naast en werden het voor de verassing blue points! Dat zorgde wel voor enige commotie onder de kopers.

 

De kittens scharrelen al aardig door de bak, heffen hun koppies op als ze iets horen. En als één van de kinders stiekem toch een kleintje pakt en het over het buikje kietelt, begint het al terug te stoeien.

 

Branwen krijgt nog steeds sondevoeding, zodra ze alleen bij Selene drinkt valt ze met grammen af, dat risico willen we niet meer lopen. Ze krijgt om de 3 uur sondevoeding (behalve de nacht) en daarna drinkt ze voor spek en bonen bij Selene mee. "Probleempje" is dat ze vanmorgen zwaarder was dan haar zusjes, misschien iets te overvloedig gevoed! We wegen haar nu net als de rest maar één keer per dag. Het is zo naar om te zien dat ze b.v net 7 cc gedronken heeft, maar wel 3 gram is afgevallen. Dus in totaal 10 gram in 3 uur tijd afgevallen. Uiteindelijk komt ze in 24 uur wel weer genoeg aan en daar gaat het om.

 

Selene is een heel rustige moeder, zit soms op de leuning van de bank naar de kittens in de bak te kijken. Die liggen dan heerlijk te slapen, dat doen ze echt nog het grootste deel van de dag. Blikvoer, vis en Carnibest geef ik tegenwoordig in de "speelruimte" van de bak. Zodat ze alvast mee kunnen ruiken. Maar waar het A nest met 17 dagen de bak uit kroop op zoek naar VIS, blijven deze waar ze zijn. Op het warmte matje! Luiwammesen! Selene, Luna en Ares eten wel! Luna slaapt de hele dag bij Selene en de kittens in de bak en zorgt net zo hard, misschien wel harder mee. Ares vind het allemaal erg leuk. Soms ligt hij midden in de bak, bovenop een paar kleintjes een paar billen te wassen. Maar hij heeft al snel door dat het allemaal wel erg krapjes is als tante en moeder erbij komen liggen en hij gaat dan een beetje knorrig op een stoel liggen. Gelukkig is het s'morgens en s'avonds nog steeds speel uurtje en moet er even geraced worden. Vanmiddag heeft hij stiekem een speentje kapot lopen kluiven. Stouterd. Ik zal voor de zekerheid maar een extra sonde slangetje halen, voordat hij die kapot bijt....dan hebben we een groter probleem.

 

De kittens zijn zelf ook stuk voor stuk vrij rustig. Ze beginnen niet direct te piepen als je ze oppakt. En als ze dan wel piepen vindt Selene het al snel goed. Ze blijft wel in de buurt, maar wil ze niet perse in de bak hebben. Luna is daar fanatieker in. Al met al gaat het best lekker in de kittenbak. Op het “om de drie uur voeden” na is er geen omkijken naar.

Wij vinden het heel leuk om, nadat de kittens hun nestje hebben verlaten nog contact te houden met de nieuwe baasjes zodat we het kleine spul nog een beetje kunnen volgen.
Met de kittens uit het A nestje gaat het ontzettend goed, hieronder een greep uit de lieve berichtjes die we opgestuurd hebben gekregen.

 

Dag allemaal, een berichtje over Yara (Artemis), die de betekenis van haar naam grote eer aan doet n.l. 'onstuimig karakter'! Alle verloren papieren zakdoeken in het huis zijn terecht, verborgen stofresten opgeruimd, linnenkast opnieuw ingedeeld, onderste vier treden van de trap nauwelijks versleten (je springt n.l. gewoon vanaf de vijfde tree van onderen naar beneden ... boing). En had ik het rollebollen in een natte douchecel al genoemd? En dan op bed kleddernat naast me gaan liggen? Leukste feitje momenteel: Yara springt de deuren open. Yara en Myrthe zijn verder onafscheidelijk. Beiden zijn echte knuffels (gelukkig omstebeurt). Ze is super aanhankelijk, heeft energie voor –tig, nieuwsgierig en nergens bang voor. Ze is graag bij me om te kijken wat er nu weer moet gebeuren. Beweegt zich op nog geen 1,5 meter van mijn voeten en komt om de haverklap een knuffel halen. Als ik haar even kwijt ben, dan zit de dame in de prullenbak rustig het vuil te sorteren op geschikt speelmateriaal. Papieren zakdoeken zijn favoriet. Dat er zich af en toe ook iets saus-achtigs in de bak zit, nemen we maar op de koop toe. Yara wil ook het liefst iedereen bij elkaar hebben. Ze is ontzettend lief, ondernemend. En ze is heel aanhalig en snurkt als een bouwvakker als ze eindelijk op je schouder pardoes in slaap valt. Tis een schattekat. Groet Annelies

 

Apollo
Met (Apollo) Gizmo gaat het super goed. Hij blijft koddig en is zo vreselijk lief en zo ondeugend!!. Zelfs mijn ouders zeggen dat ik nog nooit zo’n leuke kat heb gehad. Ik heb voor het eerst een kitten die bij de visite op schoot springt. Gizmo is een grote knuffelbeer met zijn varkenspootjes (ligt nog steeds graag op schoot). Gezien zijn gewicht heb ik hem maar op dieetvoer (brokken) van de dierenarts gezet. Als hij de kans krijgt dan vreet ie alles op wat los en vast zit, lust echt alles. Ook Chicco is nog steeds blij met z’n vriend, ze liggen altijd samen te slapen. Hij ligt ook geregeld bij de baas in d’r nek (zo lief is ie dan), en als ik Gizmo kwijt ben ga ik gewoon op het geluid (knorrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr) af!. Ben benieuwd wat ie nu weer uitgevreten heeft als ik vanavond thuiskom. (tis een klein lief varkentje). Mirjam

 

Even een berichtje dat alles goed gaat met Bruno (Adonis).
Hij is zo lief en ondeugend, zo aanhankelijk. Hij hoort helemaal bij ons. Hij slaapt tussen onze kussens, op z'n rug met 4 poten omhoog. Kortom alsof wij nooit zonder siamees zijn geweest. Hij wil altijd bij ons zijn, waar wij zijn is of hangt hij ook. Ook is hij helemaal leuk met de kleinkinderen, zelfs bij de kleinste van 16 maanden loopt hij tussen de benen door. We zijn heel, heel blij met Bruno. We hebben zoveel plezier aan hem.

Groetjes van Bruno en ons.

 

Amor
Hey Bar, hier nog even een berichtje over Amor. Het gaat ronduit uitstekend met hem! We zijn hier allemaal stapelgek op hem en knuffelen hem de hele dag door. Wat hij overigens helemaal geen probleem vindt. Integendeel! Hij is lekker aanwezig en gek met iedereen. We kunnen er tegenwoordig de klok op gelijk zetten, want om precies 11uur 's avonds gaat bij Amor de knop om en scheurt hij al klierend en klooiend door de kamer. Hij had ook ontdekt dat 't heel erg leuk is om de kamerplanten uit te graven..-zucht- Dat hebben we opgelost door gewoon grindstenen van 't pad in te doen, nou doet ie 't niet meer -grijns- Uiteraard is Amor, behalve een echte klierende kitten, ook een superschatje! Hij is gek op knuffelen en ligt graag bij je. Waar we ook altijd vreselijk om moeten lachen is dat zodra je hem ook maar een beetje aait gelijk die knor aan gaat! Liefs, Kitty en de rest 

 

Hallo allemaal, hier een berichtje van Phailin (Aphrodite) Ik knuffel wat af en een ritje op de schouder is ook helemaal te gek. En ook ben ik een ontzettend allemans vriendje, ik ben gek op mensen en kinderen. Ook heb ik een zwarte retriever, Bollo, als vriend. Daarmee ga ik spelen en gezellig naast 'm liggen.
Het allerfijnst vind ik het om buiten in zonnetje te liggen, of een zoemende bij of vlieg te volgen. Wat dachten jullie van al die vogels die in het duin wonen, vooral 's avonds vind ik het geweldig om buiten te liggen. Alleen moet ik altijd dat vervelende tuigje aan. Maar ja, ik ben dan wel buiten. Wandelen gaat ook steeds beter, als ik vlot mee kan huppelen dan gaat het vrouwtje proberen of ik tot de duinrand kan wandelen. Ik kom zoveel interessants tegen buiten en dat moet allemaal besnuffeld worden. Soms mag ik mee op visite bij de overbuurman, die heeft kikkers en padden in de tuin, nou dat is HELEMAAL SUPER COOL!!!!!!!!! En dat apporteren doe ik nog steeds, met mijn muis houd ik baas en bazin bezig. Veel dikke knuffels van Phailin en familie.

 

Twee weken oud zijn ze nu en wat zijn ze schattig. Zo pluizig en roomwit, ik ben heel benieuwd naar de kleurtjes. Zouden er 3 chocs tussen zitten? Het kan niet anders dan dat Boann Sealpoint is. De dames en heer krabbelen steeds meer door de bak, steken af en toe hun koppie omhoog en kijken om zich heen. Ook reageren ze op "vreemde" dingen. Als de hond iets te dicht bij de bak komt en ze ruiken hem, beginnen ze allemaal te blazen. We houden ze regelmatig (te vaak) vast en knuffelen ze helemaal plat. Ze blijven allemaal heel lief en stilletjes zitten. Selene heeft zich nu toch ontpopt als zorgzame moeder. Nu de stress weg is van een niet groeiend kitten dat de hele tent bij elkaar gilt als het door ons gevoed wordt, blijft ze heerlijk in de bak liggen. Samen met Luna moedert ze er op los. Geen gesleep meer gelukkig.

 

 

 

Met Branwen gaat het perfect. De sondevoeding slaat goed aan. Om de drie uur krijgt ze een slangetje door haar keeltje naar haar maag en daar spuiten we vervolgens heel rustig wat warme kittenmelk in. Ze sputtert even tegen als ze de slang door moet slikken, maar dan is het als snel goed. Ze krijgt al een heel dik buikje en als we niet oppassen dan groeit ze haar zusjes voorbij. (Voor het gewicht van haar broer moet ze nog even =) We geven haar niet zo veel, want we vinden het ook erg belangrijk (nog belangrijker) dat ze bij Selene drinkt en daar haar antistoffen en meer vandaan haalt. Ze begint nu zelfs luid te knorren als ik haar tegen mijn gezicht houd. Ik ben nu natuurlijk ook een beetje haar mama.  Het is zo'n lief poesje! Branwen haar oogjes waren helmaal open tot ze er één weer dicht deed, s'avonds kwam ik er achter dat het oogje een beetje bol stond. Flink schoongemaakt met gekookt water en ogen troost. Er kwam allemaal viezigheid uit. Arm poezeltje. Dit heb ik om de 3 uur herhaald, tja, ik was dan toch al bezig met haar! Nu zien haar ogen er weer prima uit. En anders gaan we gewoon weer even langs de dierenarts.

 

 

 

Belenos is hard op weg een varkentje te worden met zijn roze dikke buik. Hij is zo koddig om te zien. Als grootste duwt hij zijn zusjes gewoon even aan de kant als hij wil drinken aan de beste tepel. En met zijn poten wijd laat hij zich dan luid knorrend vollopen. Ook als hij allang niet meer drinkt staat hij niet zomaar zijn tepel af. Helaas voor hem vinden wij dat een aantal kleinere daar ook recht op hebben. Maar hij klemt zich dan gewoon vast! Inmiddels heeft hij zijn oogjes wel al open gedaan.

 

 

 

Brigid is een pittige tante met het meeste stemgeluid. Ze laat zich niet zomaar van de tepel jagen en maait dan met haar pootjes net zolang door tot de tegenpartij het opgeeft. Van het weekend kreeg ze ook even last van haar oogjes die dicht geplakt zaten, we hebben ze steeds even schoongemaakt met wat gekookt water en ogentroost en ze zien er weer een stuk beter uit.

 

 

 

Boann gaat zo goed, het is een heel lief, rustig poesje. Zo eentje die je vergeet, zucht. Dus zo vaak als ik kan neem ik haar lekker in een warme doek in mijn handen. Ze slaapt dan heerlijk verder.

 

Grappig dat dit nestje zo anders is dan dat van Luna, dit zijn echt nog babypoesjes. Misschien zijn dat toch die drie á vier dagen die ze vroeger geboren zijn. Niets aan de wandel, lekker lui op het warmte matje liggen. Drinken, slapen, drinken slapen.....Ze mogen van mij nog wel even zo blijven, ze staan zo lekker centraal naast de bank in de huiskamer. We hangen nu de hele dag met z'n allen over de leuning in de bak te graaien. Als ze uit de bak gaan klimmen moeten ze verhuizen naar de keuken. Daar is het veiliger voor kleine onderzoekende katjes. En voor de eerste periode ook hygiënischer. De deur kan dicht zodat ze geen enge dingen kunnen uithalen.

 

 

Nee, laat ze nog maar even klein blijven. Als ze maar wel goed groeien!

 

13 november 2009

 

Branwen is helemaal goed gekeurd door de dierenarts, ze is alleen wel klein en heeft erg weinig zuigreflex. De sonde inbrengen ging opzich heel erg goed, maar wat stond ik te trillen en lekker rustig blijven liggen is er natuurlijk ook niet bij die kleine tante bij. Thuis aangekomen, was het meteen tijd voor een voeding, brrrrr.

 

Maar het ging helemaal goed, het gaat nog wel even lastig, ze spartelt en gilt. En soms voel ik wat tegenkracht en ben ik bang dat ik in haar longen zit. Maar met z'n tweeën is het goed te doen. Ik ben heel blij dat we deze stap genomen hebben. Ach en we hoeven het maar 8 keer per dag te doen, dus we zullen het snel genoeg leren!

 

Ik kan wel zeggen dat we in een emotionele achtbaan zitten wat betreft Branwen. (Komt misschien ook een beetje door het chronische slaaptekort de afgelopen 10 dagen)

 

Afgelopen dinsdag vertikte ze te drinken, ze liet ook alle voeding die we naar binnen druppelden er zo weer uit lopen, ook ben ik de hele nacht met haar in de weer geweest. Zo frustrerend, ik ben dan zo moe, en elke 2 uur gaat de wekker en dan maar weer proberen of ze drinkt en weer gilt ze de hele boel bij elkaar. Mama Selene wordt er nou ook niet bepaald rustiger van en Luna vindt het ineens nodig om met de kittens aan de wandel te gaan en ze in de kattenbak te leggen. Waardoor Selene helemaal in de stress schiet en het kitten af probeert te pakken. Waardoor het desbetreffende kitten moord en brand gilt. Waardoor mijn geduld ook een ietsepietsie op raakt, kortom één en al frustratie, bij ons, bij Branwen en bij Selene en Luna. Vooral als dan blijkt dat ze maar 2 gram op een hele nacht is aangekomen.

 

Op woensdag was ze weer zo slapjes, dronk niet meer bij Selene, toen hebben Raymond en ik besloten om haar niet meer langer zo te "plagen." We zouden haar proberen te voeden, zoniet dan zouden we haar aanleggen en zo niet, tja.....
Raymond pakte een flesje en wat denk je, die teut drinkt helemaal zelf 5 ml weg! Hoera! Ineens zat er weer wat leven in en de hele dag heeft ze het prima gedaan. Ze dronk zelf uit het flesje. OK, dat is duidelijk, we gaan er weer voor!

 

Tja en dan is het donderdag en laat ze het weer helemaal afweten. Ze drinkt niet uit de fles en niet bij Selene. Ondertussen snottert de melk uit haar neusje. Na een gesprekje met de dierenarts hebben we besloten haar sondevoeding te gaan geven. We laten haar morgen helemaal nakijken en als alles goed met haar is wordt ons uitgelegd hoe de sondevoeding in zijn werk gaat.

Ik vind het erg eng, als het slangetje verkeerd zit en je vult het met melk en het loopt zo haar longetjes in is het in één keer afgelopen. Maar ja, nu gaat de strijd maar door en wie weet hoe het nu afloopt. We hopen haar met de sondevoeding een wat rustigere tijd te geven en wie weet gaat ze het gewoon redden. Pit zit er genoeg in!

 

 

En dan die andere bullebakken….gister ging er een heel klein kiertje van het oogje van Brigid open, vandaag kijkt ze al wat meer door een kiertje. Ook de oogjes van Branwen gaan een heel klein kiertje open. Boann begint een beetje te gluren, maar ons dikke beertje Belenos ligt nog heerlijk met zijn ogen dicht. Het zijn stuk voor stuk poesjes die je makkelijk op pakt, zeker gewikkeld in een warme doek. Ze vlijen zich dan zo pluizig tegen je wang aan en slapen gewoon verder….en ze ruiken zooooo lekker! En ze zijn zo schattig als ze liggen te slapen en te dromen en hun zachte knorretje aangaat. Ik ben bang dat dit nestje nog meer verwend gaat worden dan het A nestje, dat duurde wel even voor die opgepakt wilden worden en zeker met die oplettende mama Luna die niet duldde dat er ook maar één kitten uit haar nest verdween. Uiteindelijk zijn het allemaal super knuffels geworden, dus ik vrees dat deze kittens nog veeeel erger worden….

 

Vandaag zijn de kittens alweer een week oud. Wat een verschil met het A nestje. Ze wegen nog bijna niets, liggen met hun oogjes dicht en van het grote genieten is het ook nog niet veel gekomen.

 

 

Branwen (geel) "doet" het nog steeds, we voeden haar om de twee uur, leggen haar vaak aan bij Selene, toch was ze vanmorgen maar 7 gram aangekomen.....in totaal weegt ze nu 110 gram. Ze lijkt wel weer wat pittiger en zoekt soms zelf Selene op om te drinken. Toen ik haar net onder dwang wat melk had gevoerd, lag ze nog even na te soezen in mijn hand. Ineens gaat het knorretje aan, zo schattig. Kom op kleine dame, groeien moet je!

 

 

Belenos (rood) is een heerlijk beertje, ligt als eerste aan de tepel, duwt de andere zonder pardon opzij en gaat uitgebreid met zijn poten wijd liggen drinken. Hij weegt dan ook 169 gram. Om de andere ook een kans te geven om te groeien, geef ik hem tussendoor een flesje....dit vind hij heerlijk. Luid smakkend valt hij aan. Lieve knuffel!

 

 

Brigid (blauw) en Boann (zwart) ontlopen elkaar niet zoveel, zij wegen 146 en 145 gram. Brigid ligt het liefst bij haar mama en is het er niet helemaal mee eens als je haar oppakt, wat een kabaal komt er toch uit zo'n klein beestje.

 

 

Boann is een stuk rustiger, ligt luid te knorren als ze aan het drinken is. Ze krijgt een heel zwart neusje en donkere oortjes. Waarschijnlijk een sealpointje. Zo nu en dan liggen ze aan elkaars oor of pootjes te sabbelen. Ik vind het erg rustige poesjes vergeleken met het A nestje. Nou is Selene ook niet zo'n drukke, luidruchtige siamees als Luna. Luna is druk mee aan het moederen, soms lijkt het wel of het haar nestje is. Jammer dat ze geen slagroom meer geeft. Ares is een beetje stout, verveelt zich en gaat hele rare dingen uithalen. Wc rollen vernietigen, speentjes kapot kauwen, grrrrr!

 

 

Ik durf het bijna niet te geloven....Branwen lijkt wat op te leven, ze kruipt iets pittiger door de bak heen en gaat zelf opzoek naar een tepel. Ik heb er dan ook de hele nacht en dag met mijn neus bovenop gezeten. Haar steeds aanleggen, de grotere op afstand houden zodat ze ongestoord kan drinken. (Helaas komt ze daar niet van aan) Jammer genoeg is het nog steeds een ge-emmer met het flesje, ze wil er niet meer uit drinken. Ook met een injectiespuitje van 2 ml is het bijna geen doen, ze slikt en zuigt niet en ik vind het erg moeilijk voorzichtig te spuiten, ineens spuit er een straal uit,  straks verslikt ze zich nog. Nu heb ik een glazen druppel pipetje gevonden (om oren te druppelen ofzo) en daar sabbelt ze wel aan. Hé, hé! Nu maar hopen dat ze ook wat aankomt. Ze verliest erg veel energie door tegen te sputteren. Soms bekruipt me het gevoel dat ze misschien helemaal niet wil en ik haar maar vollaad met reiki, liefde en melk.... Net lag ze zo stil in mijn handen en ik had er eigenlijk al vrede mee als ze niet meer verder zou ademen, snif. Gelukkig deed ze het nog, ook snif!

 

 

Vannacht nog maar een nachtje op de bank.....

 

Het gaat niet zo goed met Branwen. Gister waren we zo blij en opgelucht, de kleine dame had goed uit het flesje gedronken en was flink aan gekomen. Voor de nacht hebben we haar nog gewogen. 104 gram. Met een gerust hart konden we het de nacht aan Selene overlaten, eindelijk een nachtje doorslapen.

 

 

Helaas, vanmorgen was ze flink afgevallen. 98 gram. Ze drinkt dus niet bij Selene. Toen ik haar op schoot nestelde voor haar flesje vond ik haar zwakjes, ze weigerde pertinent het speentje in haar bekkie. Ook wil ze niet meer bij Selene drinken. Ze laat zich slapjes naar beneden glijden......ik vind dit erg zorgelijk. Wel bekommert Selene zich nog om haar en wast af en toe haar buikje. Om het uur druppel ik nu wat voeding in Branwen's bekkie.

 

 

Nu ligt ze tussen haar zusjes en broertje te dromen, zich af en toe uit te rekken. Smak geluidjes te maken en als ik haar optil komt er nog best geluid uit....zucht, ik weet niet wat ik hier van moet denken. Ik heb haar nu een paar keer een drupje Nutridrops toegediend en haar wat druivensuiker gegeven, zodat ze wat meer energie gaat krijgen. De tijd zal het ons leren, we hopen er maar het beste van.

 

 

Oh ja, met de rest gaat het wel heel goed. Brigid en Boann weigeren de fles maar groeien gewoon lekker door. Belenos drinkt lekker bij zijn mama, maar wil ook erg graag uit het flesje drinken.....dat doen we nauurlijk maar al te graag. Het is zo'n heerlijk ventje! Alle navelstrengetjes zijn afgevallen. Gister lagen ze allemaal even te hijgen toen ik boven de bak hing....ineens besefte ik dat ze helemaal niet hijgden maar aan het blazen waren. Hahahaha, lekker aardig!

 

 

 

De maandag was Selene vaak buiten de kraamdoos te vinden. Ook als de kittens flink piepten keek ze met een blik van: "goh hoor dat nou!" We lokten haar naar de doos en legden snel de kittens aan, dat liet ze goed toe.

 

 

We hoopten dan ook dat ze dinsdag wat gegroeid zouden zijn. Niet dus, de twee kleintjes waren zelfs 8 gram afgevallen. Best schrikken, maar het schijnt vaker te gebeuren. We hebben Selene de hele dag vertroeteld en hele lieve woordjes toegesproken. De hele dag zijn we bezig geweest met kittens vast te koppelen. Selene kreeg dan ook de smaak te pakken en ging steeds vaker zelf in de kist liggen.

 

 

Helaas waren vanmorgen weer de twee kleintjes afgevallen en Belenos maar 1 gram aangekomen. Jammer genoeg pakten ze het speentje niet wat ik aangeschaft heb bij het A nestje. Wat een gepiep en getut. Selene van slag. Toch heb ik het om het uur geprobeerd en jawel ineens had Branwen de smaak te pakken en heeft luid smakkend 4 ml weg liggen drinken. Wat is dat schattig en lief en snoezig en ohhhhh, zo kan ik wel uren doorgaan. Ingewikkeld in een doek, alleen het kopje eruit en dan die wiebelende oortjes en die trillende snorhaartjes. Zo leuk! Ook Belenos had het door, Boann vind het soms best, maar houdt het meest van de tijd haar mondje dicht of slikt gewoon niet. Brigid krijst de hele tent bij elkaar en vertikt het, maar goed die was vanmorgen dan ook gewoon aan gekomen. Het hoeft niet, het is meer als ondersteuning. Ze moeten natuurlijk wel gewoon bij Selene blijven drinken. Vannacht laat ik het voor wat het is, dan mag Selene het gewoon over nemen. Ik ga nog wel een poosje op de bank slapen, handig hoor de kraamdoos beneden.......Selene begon ineens gister flink te vloeien, de hele familie in de stress. Zucht, hoort er natuurlijk ook gewoon bij.  Maar we houden het liever allemaal goed in de gaten.

 

 

Tja met het A - nestje van Luna hadden we het ook wel erg makkelijk hé! Wat ging dat goed. En het is zo heerlijk om die grote beer van een Ares nu te zien en te bedenken dat we ook toen even flink in de rats zaten, toen ze ziek werden. Ach wat was kleine Ares-je zielig en moet je hem nu eens zien. Bijna 5 kilo! Hahaha. Hij is zo lief voor de kleintjes in de kraambak. Als ze toch allemaal zo lief worden als onze grote kanjer. Ik krijg nog regelmatig een telefoontje of een mailtje met een berichtje hoe het met de rest van het A nest is. De baasjes zijn nog steeds zo blij met ze. Ik hoop dat dit nestje net zo leuk wordt.

 

 

Ach ze zijn natuurlijk nu al lief, maar ik maak me gewoon zo'n zorgen.

 

We hebben het doorstaan.....

 

Selene is vannacht vrij plotseling na een zwangerschap van 62 dagen bevallen van vier gezonde kittens. Maar wat een nacht!
Zondag voor ik naar mijn werk vertrok, vond ik al dat Selene zich anders gedroeg dan normaal. Ze wilde niet eten, pakte telkens Luna of Ares in het nekvel en probeerde ze mee te slepen naar de kraambak. Ze mekkerde veel en liep rond met grote pupillen. Verder voelde haar buik normaal en ze was immers pas 61 dagen zwanger. Niets aan de hand, leek mij. Tot ik rond middernacht mijn bedje opmaakte op de bank om te gaan slapen.

 

Even tussendoor…Luna is weer krols en toetert al een paar nachten onafgebroken door, aangezien Raymond nachtdienst had dacht ik haar op zolder te kunnen zetten. Mis, ze weet de deur te openen en staat binnen no-time weer voor de huiskamerdeur te blèren. Uiteindelijk na haar een aantal keer opnieuw weg te hebben gezet met de t.v tegen de zolderdeur aan en die te hebben vastgebonden met het snoer aan de trap, zodat ze dit niet meer kon verplaatsen, zat ze daar prima. Kost me helaas wel een aantal uren nachtrust.

 

 

Eindelijk dus slapen. Selene springt bovenop me en als ik eindelijk lig en wegdut, voel ik haar buikje samentrekken en vlak daarna nog een keer. Nee toch? Ik doe het licht aan en zie dat ze ontsluiting heeft. Omdat ik toch wel steun nodig denk te hebben roep ik Sarah onze oudste dochter van 15. Zij zet alle spulletjes klaar, doet heet water in de kruiken, terwijl ik Selene, die ik in de bevallingskist heb gelegd, gerust stellend over haar buik aai. Het persen is begonnen. Ik vraag me toch hevig af hoe het toch kan dat ik de ontsluitingsweeën niet heb opgemerkt.

 

Niet lang na middernacht zie ik een kontje verschijnen. Oh help, Selene draait rondjes maar er gebeurt niets. Ik probeer het kontje vast te pakken, maar dat is veel te glad. Gelukkig floept het eruit. Zo’n klein kitten heb ik nog nooit gezien. Selene begint de placenta op te eten. Het kitten snakt naar adem en stopt daar na een poosje mee. Selene eet rustig door. Als ze de navelstreng los heeft gebeten, begint ze zich zelf te wassen. Het kitten wat ik droog probeer te wrijven met een washandje voelt slap aan. Snel pak ik het op en zuig aan het snuitje, niets. Ik houdt het tussen mijn handen en zwiep hard van boven naar beneden (ergens gelezen op de valreep.) Het kitten reutelt wat. Weer zuig ik en wrijf het stevig droog. Het kitten begint te bewegen en zelf te ademen. Sarah en ik staan even flink te snotteren. Ik leg het ukkie bij Selene. Een dametje, 70 gram we noemen haar Branwen. (zilver)

 

 

Al snel dient kitten nummer twee zich aan, die heeft haast. Zodra hij geboren wordt worstelt hij zich uit de vliezen en laat zich horen. Wat is hij groot en wat een spektakel maakt hij….zo willen we het hebben. Een kereltje, 92 gram we noemen hem Belenos.(rood) 

 

 

Snel daarna komt nummer drie, ook in een stuit. Dit gaat beter. Zodra het uit Selene floept haal ik het vlies rond het bekkie weg en veeg ik het slijm uit het mondje. Ook help ik met het droogwrijven. Direct begint het poesje te scharrelen. Selene heeft het nog erg druk met het eten van de placenta. Een dametje, 78 gram we noemen haar Brigid. (blauw)

 

 

Zo ligt het drietal heerlijk bij Selene te soezen, die poetst haar kittens die druk bezig zijn met drinken. Dit duurt ongeveer 1 ½ uur. Ondertussen zie en voel ik aan de rechterkant van Selene’s buik nog een kitten bewegen. Ome Ares komt zo nu een dan even in de bak gluren, poetst hier en daar wat billetjes en gaat heerlijk op de warmtematjes liggen.

 

 

Selene krijgt weer persweeën. We leggen de kittens even bij ome Ares, die zich er liefdevol over ontfermd (zo jammer dat Luna er niet bij is, die zit boven te toeteren). Selene perst en miauwt klaaglijk. Ik voel het kitten bewegen in haar buik. Ze perst en ineens ploft het naar buiten. Een bruin, paars rode bal. Het stinkt vreselijk en ik schrik me rot. Selene begint direct te eten, ik scheur het vlies los en daaruit steekt een groot kitten met een enorme tong. Slap en zo te zien niet in leven. Sarah kan het niet aanzien en begint te kokhalzen en snel haal ik alles bij Selene weg, dit is niet goed. Het kitten lijkt me niet levensvatbaar en ik leg het in een schaal. Een kereltje, ik noem hem Bor, maar besluit hem niet te helpen, als dat al zou kunnen. Sarah huilt maar voor mij voelt het goed. Als ik aan de buik van Selene voel zit daar geen leven meer in. Was dit de druktemaker, heeft hij net nog gevochten om geboren te worden. Vol leven in de buik en nu….. is het aan mij dit te beslissen? Was hij levensvatbaar, gehandicapt? Ik pak het katertje vast en huil. Ik wrijf wat maar hij is echt slap. Sarah en ik huilen samen om hem. Wat een drama, kleine Borretje. 

 

En nu?? Ik aai Selene en voel nog wat in haar buik bewegen!! Gelukkig, misschien is dit de kleine druktemaker. Eindelijk na een half uur krijgt ze weer persweeën. Er floept een poesje uit. De nageboorte blijft hangen en Selene wast uitgebreid haar achterpoten, maar laat het poesje voor wat het is. Dat hapt naar adem, ik trek het vlies rond het koppie weg en wrijf het droog. Het arme beestje is slap maar zit nog vast aan de nageboorte. Selene wast rustig verder en bekommert zich niet om het kitten. Dat stopt met ademen. Verdorie, ik pak de navelstreng vast en scheur het los, nooit gedacht dat ik tot dit allemaal in staat ben. Het poesje sla ik tussen mijn handen flink van boven naar beneden, zuig het bekje uit met mijn mond, wrijf het ruw droog. Helemaal niets. Nog een keer, het kitten is slap, als ik het boven de pure alcohol houdt beweegt het zijn pootjes, opnieuw uitslaan, zuigen en wrijven. Het begint te reutelen. Ik huil en lach tegelijk. Het kitten begint te bewegen en te piepen, voor mijn gevoel heeft dit een half uur geduurd. Selene heeft nog niet eens de tijd genomen de placenta op te eten, ze is nog druk bezig haar poten te wassen, grrrrr. De placenta haal ik weg en leg het poesje bij haar mama, een dametje, 85 gram we noemen haar Boann.

 

 

Dan is het rustig, alle kittens drinken en Selene kijkt intens tevreden. Ik ben kapot. Selene krijgt nog wat krachtvoer en ik neem een grote kop thee. Sarah is in slaap gevallen.

 

Wat een nacht.

 

Update:
Omdat ik het toch niet helemaal vertrouwde ben ik met Selene en de kittens even naar de dierenarts geweest. Wat een lieve mensen werken daar toch. We mochten meteen langs komen. Selene is helemaal onderzocht omdat ik haar melkklieren niet helemaal vertrouw, deze zijn ontzettend opgezet en lopen als strengen over haar buik. Ook laat ze de kittens niet echt drinken, ze is erg ongedurig. Gelukkig zijn haar melkklieren niet ontstoken. Ook de kittens zijn helemaal goed gekeurd en ik had alle geslachten in één keer goed. Het dode kitten had ik ook mee genomen. Ilona, de dierenarts bevestigde dat dit een gehandicapt kitten was, niet levensvatbaar. En dat ik helemaal goed gehandeld heb.

 

Baduhenna's Branwen	Baduhenna's Belenos
Baduhenna's Brigid	Baduhenna's Boann

Inmiddels wil Selene alleen maar in de krappe kraambak liggen als Luna en Ares er bij liggen. De kittens leggen wij dan maar aan. Gelukkig laat Selene het toe. Maar oh oh, als moedertje mag ze nog heel wat leren.

 

 

Wordt vervolgt.